استاد گراميم مرد بسيار محترمي است. از دوران كارشناسي ميشناختمش. به با اخلاقي در دانشگاه شهره بود. تصميم گرفتم استاد راهنمايم باشد. بقيه بچه ها كه همين استاد گزينه ي شان بود گفتند سخت مي گيرد و پشيمان شدند. با هزار بدبختي قبول كرد استاد راهنماي من بشود. با اينكه چند ماه وقت صرف كردم تا موضوعي در حيطه ي كاري استاد است پيدا كنم، موضوعاتي كه انتخاب كردم چنگي به دل نميزد. موضوع را خودش داد كه من دوست نداشتم ولي زمانم گذشته بود و چاره اي نداشتم. معمولا خوب و سريع پاسخ تماسها و پيام هاي مرا ميداد. اما من بواسطه ي جديد بودن موضوع براي نوشتن هر فصل پايان نامه ا

امروز از آن روزهاي تعطيل است. از آن روزهايي كه بايد بنشيني پشت پنجره، يك نوشيدني گرم بگيري دستت به بيرون نگاه كني و خيال ببافي. اين روزها حتي اگر محل كار باشم حتي اگر يك عالمه كار داشته باشم، باز مثل روزهاي تعطيل است. حالم خوب است. حال هواي گرفته ي ابري با باران ريز ريز. حتي اگر غمگين ترين آدم روي كره ي زمين باشم اين هوا آرامم مي كند. هواي خيال انگيزيست. بايد نشست كنار پنجره و خيال بافت.

هييييييع! (خوانده شود:hiiiiiiiiii) اگه گفتيد اين چيه؟ اين صداييست كه خانم ها وقتي كنار راننده مي نشينند و احساس خطر مي كنند در مي آورند تا راننده بيچاره را از مانعي كه سر راه است مطلع كنند. گاهي واقعا مانعي سر راه نيست!! ولي خانم مذكور چون خودش احساس خطر كرده اين صدا را در مي آورد كه به هرحال به وظيفه ي خطير خويش كه همانا آب كردن زهره (zahre) افراد حاضر در ماشين است عمل كرده باشد. امروز سوار يك اتوبوس بودم ، راننده البته كمي بي پروا مي راند، صداي يك آقايي بلند شد كه: " بپا! بپا!" و خطر رفع شد و ترمزي گرفته نشد و خوشبختانه بلايي سر كسي نيامد آمااا، پنج شش نفر از خانم ها